بالاخره مدیر آمد و از ما خداحافظی کرد. اینقدر منتظر این اقدام بودیم که اگر تمایلی هم به این کار نداشت٬ مجبور شد! می گفت من پست و میز را کنار گذاشتم و رفتم سراغ درس. می گفت اگر بخواهیم امتیازی را به دست بیاوریم باید امتیاز دیگری را از دست بدهیم.
بگذریم که کار نشد نداره... اغلب مدیران ما( آنهایی که اعتقادی به کسب دانش و مهارت دارند و راه های میانبر را برای آرشیو عناوین علمی انتخاب نمی کنند) هنر تجمیع همه امتیازات را دارند. اصولا از نظر آنها علم و عمل دو حوزه مستقل است و هیچ تداخل و تزاحمی با هم ندارند.
خلاصه مدیرکل ما٬ هنر به بغل گرفتن چندتا هندوانه را با هم ندارد.  اما تا بینهایت٬ در هنر گوشه کنایه زدنش شهره است. در جلسه خداحافظی٬ از همه صفات داشته و نداشته بهره مند و محظوظ شدیم. به یکی از همکاران می گفت اگر بشنوم رئیس جمهور شدی تعجب نمی کنم٬ هوای مدیران بالادست را خیلی داشتی!  
و...

ادامه دارد

راستش نوبت من برای استفاده از شبکه تموم شد. بعدش هم هر چی فکر کردم یادم نیومد چی می خواستم بنویسم...!

متخصصان می گویند که ناکامی شدید، بی علاقگی به شغل، گوشه کنایه زدن، بهانه گیری و مخالفت از عمده ترین شاخص های فشار عصبی در محل کار هستند.
راه هایی که آنها برای رفع این استرس پیشنهاد می دهند:

رسیدگی به خوراک و سلامت جسمی(منظور آنها همان سفره ای است که از ساعت 11 صبح تا دو بعد از ظهر در اداره ها پهن است! این روش بسیار نتیجه بخش است و باعث می شود بوی انواع غذاها به مدت سه ساعت متناوب در اداره رایحه بخش باشد و باعث آرامش اعصاب شود!)

خوش برخورد بودن،آنها تاکید دارند از آدم هایی که احساس و تفکر منفی دارند اجتناب کنیم(در آنصورت همه از همدیگر باید فاصله بگیریم که!)

خوشگذرانی در تعطیلات آخر هفته و استفاده از مرخصی های استحقاقی (همین تاکیدات است که بلیت جزایر هاوایی و گوا و قناری را گران کرده دیگه!)

پرهیز از مشاجره (آنها چه فکری می کنند؟ اگر این نمک حذف شود که اداره از هستی ساقط می شود!)

هدفدار حرکت کنید( ما تقریبا هر روز به هدف خدمت و ایجاد تحول به اداره میاییم. بعدازظهرها هم احساس می کنیم همه مشکلات و معضلات را رفع کرده ایم... تا چه قبول افتد!)

یک راه فرار درست کنید( اوووه... ده تا راه فرار داریم. یکی که سهله!)

کمک بخواهید(من منظور این بند را نفهمیدم...شاید منظورشون اینه که کار ما از این حرفها گذاشته و باید خودمون را به پزشک نشان بدهیم، اگر هم کارساز نبود از خدا کمک بخواهیم...

در حقیقت ما هر روز با توکل به خدا از خانه بیرون میاییم... نمی دانم این تاکید آنها برای چیه؟!)

رییس قوه قضاییه در سفر اخیر خود به اردبیل گفته: با ارزيابي‌هاي دستگاه قضايي از ميزان دارايي مسئولان به اين نتيجه رسيديم كه اكثر مسئولان عالي‌رتبه كشور و وزرا فقيرانه زندگي مي‌كنند...وی همچنین مديران اجرايي دولت نهم را شاهكار اين پاكي و بي‌ريايي دانسته و با اشاره به ذخایر نفت و گاز کشور تصریح کرده که چرا بايد بيش از 20 ميليون نفر زير خط فقر زندگي كنند.

این بیست میلیون نفر به تأسی از مسئولان پاک و بی ریای خود ترجیح داده اند در فقر به سر ببرند و کسب ثروت را بر خود حرام دانسته اند... نمی شه ما شکم سیر بخوابیم بعد اونا خونه نداشته باشند که... وزیر وزرای کشورهای همسایه برای خودشان جزیره اختصاصی دارند بیچاره مسئولان ما شبه جزیره هم ندارند. نمی شه که...

.

قالیباف هر چند در دنیا هشتم شد ولی اینقدر بی اهمیت نبود که لابلای خبرها گم بشه... ولی کاش این برتری را حفظ می کرد و همیشه یک شهردار خوب باقی می موند.
مشاور های ارشد و همه چیزفهم آقای شهردار! بهش می گین که آقای شهردار ما فعلا فقط آقای شهردار بمونه...

 این چند ثانیه نارس کی می رسد؟ 

                                            شنبه و روزهای دگر چه کسی پشت این
                                        در بسته بر تخت فرمانروایی تکیه خواهد زد؟
                                                     برنامه آینده سینما اداره!
                                                    

تقدیم به همکار خوب و فیزیکدانم! که در جنگی نابرابر مورد حمله یکی از متخصصان کج فهم قرار گرفت!

بعضی آدمها تخصص زیادی برای ربط هر چیز به همه چیز دارند. این تخصص، در اوقات بیکاری به اوج می رسد. بدترین حالت برای این تخصص اینه که طرف تحصیلکرده از نوع خفنش هم باشه. اگر به تحصیلکرده بودن فرد، چاشنی مطالعات فلسفی و اندکی روانشناسی هم افزوده شده باشد، میدان برای جنگی تن به تن مهیا شده است. بحث کردن با چنین افرادی یعنی دلتنگی برای توهین و اهانت شنیدن از بدترین نوعش.

حالا تصور کنید اداره ما را که تفریبا همه  این شرایط را یک جا دارد، پر سوژه، پر شایعه، پر تحصیلکرده!، پر مطالعه از نوع مورد نظر، پربهانه، پر جرقه، پر از شاکی عمومی و خصوصی که یک دنیا حقوق به یغما رفته دارند، پر مظلوم!، پر ظالم و پر همه چیز...  در سفسطه و مغلطه هم به شکر خدا همگی دستی بر آتش داریم. فقط کافی است سر نخ داده شود تا جنگی پرتلفات در بگیرد... هیچ کس در امان نمی ماند.

رسم جوانمردی اینه که کشمکش ها فقط در حوزه خودش ویرانگر باشد و پرونده یک قرن گذشته بازگشایی نشود. اما اطاله دادجویی!  گستره کینه جویی ها، تعداد بهانه ها و اصطکاک های آتش زا  را نامحدود می کند! خیلی از افراد منتظرند تا به تلافی همه چیز، تا کلامی متولد شد آن را سر ببرند!  ضمن این که این افراد  از مطالعات کشنده فلسفه، حقوق و غیره نیز در حد کمال بهره می گیرند تا اصل ماجرا در آن میان گم شود. برای این افراد،  گیوتین از ضروریات زندگی است.

حداقل در زندگی خوشحالم که از این مدل مطالعات فلسفه و روانشناسی نداشته ام و موکدا از این بیسوادی مسرورم!

یکی از بزرگترین الطاف خداوند به بنده اش، توان فراموش کردن مصیبت هاست. داغ یک حادثه، اگر همیشه تازه بماند، امکانی است که تصورش هم اضطراب ایجاد می کند. 
گذر از بیمارستانی که آخرین برگ زندگی مادربزرگ دوست داشتنی ام در آن ورق خورد، خیابانی که همکلاسی دانشگاهم در آن تصادف کرد، دیدن یادگاری ها یا مرور خاطرات، همگی مرا یاد بیقراری هایم در آن روزگار می اندازد و ... حالا همه چیز گذشته، زندگی به خوبی ادامه پیدا کرده ، دلها التیام یافته و یادها با آرامش مرور می شود. خداوند را برای همه الطافش سپاس می گویم.   

دیروز در تجربه ای نادر من و حریر در صف نانوایی ایستادیم. حریر برای کسب تجربه های جدید، نظر افراد زیادی را  جلب می کنه. غیر از من، از اطرافیان هم درباره کم و کیف مکان جدید سوالاتی می پرسه: « اون یکی صف برای چیه؟ اگه خسته بشین کجا می شینید؟ این خانومه چرا می گه آقای احمدی نجات!   چرا اون آقاهه این همه نون گرفته؟ چرا نونش سیاهه؟...ـ» البته توی صف نون، فقط حریر نبود که حرف می زد. یادمه پارسال هم که آمده بودم صف نانوایی، کلی تحلیل های سیاسی شنیدم. دیروز تحلیل ها بیشتر اقتصادی و درباره 900 تومن شدن قیمت نان بود! خیلی از تصمیمات ملی توی همین صف ها گرفته می شه تا برای روزهای بعد سوژه ای برای نقد تامین بشه...    

پیاده روها نارنجی  نارنجی
برگ های خشکیده چنارهای ولیعصر
خش خش خاطرات پاییزی
آی پاییز پاییز...
چه دیر می آیی چه زود می روی
همه بهترین ها در تو خفته اند
برگ ها که می ریزند، همه خوبی ها  جان می گیرد
پاییز! چه بی وفایی، چه گریزانی
از ما چه دیدی؟ در ما چه کردی؟
خزان تو کجا دلگیر است؟ نسیم تو از بهار لطیف تر است
درثانیه هایت غرق می شوم، این گونه است که از دستت می دهم
بادبادک خوشی هایم را تا دنیا دنیا می بری و من بیقرار تا پاییز بعد سر نخ را نگه می دارم
پاییز! دوستت دارم، پاییز

احساس من نسبت به پاییز وصف ناشدنی است. هر چه از عمرم می گذرد این حس عمیق تر می شود. دوست دارم به جای نوشتن، این روزها بیشتر نگاهش کنم که فردا دیر است...

 اینجا روان و سیال کسی می آید٬ کسی می رود
جاهای خالی گاهی پر می شود٬ به انصاف٬ گاهی به زور!
روزهای رفتن٬ روزهای عجیبی است. روزهای جنگها و لبخندها٬ روزهای خنجر و خون.
چه کسی بر این مسند تکیه خواهد زد؟
این صندلی خالی اینجا نه برای حیا و نجابت که برای حضور ناپیدا اما قدرتمند رییس فقیدمان خالی مانده است. حضورش چنان پررنگ است که مرخصی یک ساله اش را هیچکس باور ندارد. قبل تر اینقدر در حیات مان جاری و ساری نبود اما اکنون قدرت سایه اش کاری شده است. دلیلش هم قابل تحلیل نیست!
خلاصه جلسات ما بدون وجود اما حضورش بدجور برگزار می شود. کرسی علم و قدرت خیلی حساب و کتاب دارد با این تفاوت که طالبان اولی نجیب و طالبان دومی عجیب!

یک خبرنگار پارلمانی 2008-09-30 14:45:29|   شما نویسنده محترم که از زیبایی‌های ماه مبارک رمضان تنها به صحنه‌ای زشت بسنده کرده‌ای، شما که با قلم خود از کنار اطعام‌ها، کمک‌های مردم به فقرا، اکرام‌های مردم به یکدیگر در ماه رمضان، صیام‌ها، قیام‌ها، استغفارها، همدلی‌های مردم، میهمانی سر سفره خدا و... با بی‌تفاوتی گذشتی، شما که فقط سیاهی شب را دیدی، شما که نور خدا را در این ماه ندیدی، شما که همه چیز را سیاه نمایاندی، شما که همه را به باد انتقاد گرفتی، شما که همه را ناکارآمد و نادان خواندی، شماکه... عیدت مبارک. انشاءالله خداوند عبادات شما و ما را در این ماه مبارک قبول کرده و از سر گناهانمان درگذرد. انشاءالله خداوند به ما و شما در همراه با هنر خوب نوشتن، خوب دیدن را نیز عطا کند...

هلال عید درابروی یار باید دید...

السلام علیک من الیف انس مقبلا فسر و اوحش منقضیا فمض
سلام بر تو ای دوست با الفت که چون آمدی مسرورم کردی و وقتی رفتی، گداختی

عید فطر حس دوگانه ای دارد از شعف عید بودن و حسرت یک ضیافت تمام شده. 
همه عمر ما مهمان و او میزبان.  این یک ماه تاکید دوباره برای خوان گسترده و لطف بیکران و همواره...

فطر، پایان این ضیافت نیست، جشن آفرینش جان هاست که به درک مقصود رسیده و تسلیم محض در برابر باری تعالی و اتحاد عاشقانه با ذات او را مطلوب یافته و بیقرار در پی اش رفته اند.

جشن جان های دوباره آفریده مبارک!