حس خوبی از دیدن این عکس داشتم...

دومین حاشیه دلشوره آور این اجلاس این بود که مهدی به من زنگ زد و گفت اگر موبایلم خاموش بود نگران نشو. ما برای ملاقات رئیس جمهور می رویم. بعد گفت همین لحظه آخری هم به من گفتند اونجا تو حرف بزن...
از سابقه رک بودن مهدی و دیدگاه انتقادی اش و حرف های فی البداهه ای که می زند٬ گفتم خدا به خیر بگذرونه!
به رئیس جمهور گفته بود که شما به دور از جایگاه فعلی تان در داخل کشور٬ در سطح بین الملل چهره محبوبی هستید و ...
امیدوارم وبلاگش فعالش بشه و بعضی تجربیاتش را ثبت کنه 
خلاصه مهدی آن شب٬ پسر حرف گوش کنی شد و شگفتی آفرید و  دیگر هیچ!

"طرح فوریتی ترویج معارف اسلامی"

توضیحات زیادی داشت که اصلا جای توقف و مطالعه اش نبود. حالا این فوریتش یعنی چی؟!

                  مهندس اسماعیلی(مدیرعامل خبرگزاری مهر) 
                                  به وزیر ارشاد:          
         اون چند نفر را که می بینید بچه های خبرگزاری هستن
        یک حالی ازشون گرفتم که تا ۱۲ شب یک کله کار می کنن و
    و صداشون هم در نمی یاد!  اون وسطی هم مهدی فروتنه که تا ۳  
                         صبح هم کار کنه جیک نمی زنه!

                مهندس: این آقاهه کجا می ره؟ بیا عکس بگیریم

   زن کلافه بود. غر می زد که برای یک کار کوچک مجبور شده چندین بار به بانک بیاید و در زمان کمی که برایش باقی مانده دیگر فرصت کاغذ بازی را ندارد. این زن مقیم آمریکا می گفت: ایران از هر لحاظ بهتره اما یک چیزش را نمی شه تحمل کرد. اینجا هیچ کس سر جای خودش نیست. من توقع ندارم که با یک تلفن کارهای اداری ام را انجام دهم ولی نباید برای یک برگه اینقدر معطل بشم و به خاطر نبود پرسنل یا ناقص انجام شدن کار چندین بار مجبور به مراجعه بشم...

این زن برای چه کار مهمی عجله داشت؟ او نمی داند اگر این روند نباشد، ما وقت اضافه می آوریم. وقتی هم وقت اضافه بیاید، مردم سرشان به کار دیگران گرم می شود و اینطوری احتلافات افزایش پیدا می کنه و ورودی پرونده ها زیاد می شه و ...

پس این معطلی ها و کارشکنی ها و بی توحهی به ارباب رجوع و ناکارامدی ها، حکمتش در کاهش جرم و جنایت است.  زن 30 سال از اینجا دور بوده و با شیوه های نوین کاهش وقوع جرم آشنا نیست. اصلا به خاطر همین چیزهاست که آمار جرم و جنایت در آمریکا بالاست دیگه!

  دیروز کسی می گفت پارک قائم در جوار دادسرای یافت آباد محل تجمع قاچاق چیان مواد مخدر و اوباش منطقه است. از قول یکی از اقوام شان که در نیروی انتظامی است می گفت که این افراد ، به نیروی انتظامی منطفه نیز خسارت زده اند...

اگر چنین جایی هست آیا باید احساس عدم امنیت اینگونه تکثیر شود؟ بر فرض وجود چنین معضلی به دلیل کمبود نیرو یا هر چیز دیگر،  آیا امکانات زیاد نیروی انتظامی تهران بزرگ نمی تواند مانع ایجاد این تصویر در ذهن مردم شود؟ آیا مهار  یک ناحیه شناخته شده کار سختی است؟

یکی دو روز پیش، مغازه  یکی از اقوام  را دزد زد . آقای دزد یک مرد بسیار متشخصی بود که جلوی دوربین های مداربسته رژه هم رفته بود...وی با سرگرم کردن فروشندگان، به بهانه آوردن کیف پول به طرف خودروی مدل بالایش رفته و دیگر برنگشته بود.  این دوست ما،  فیلم را در اختیار پلیس گذاشت. آقایان پلیس اظهار داشته بودند در این حوزه وسیع، ما فقط 12 نفر نیرو داریم و توقع شما برای اقدامات پیشگیرانه بجا نیست!  آنها ادامه داده بودند که به هیچ وجه امکان پیگیری و شناسایی دزد مغازه هم وجود ندارد

نتایج امنیتی، تفریحی!:

1. منطقه مورد نظر برای هر نوع سرقت امن و امان است!
2. تا جسدی پیدا نشود، هیچ نوع اقدامی ضروری نیست!
3. سرقت اصولا از انواع جرایم قابل پیگیری نبوده و در اولویت قرار ندارد!
4. فیلم دوربین های مداربسته تان را برای گذران اوقات فراغت آخر هفته تان بازبینی نمایید و انواع ترفندهای سرقت را مرور کنید. لااقل از فیلم های تلویزیون مهیج تر و واقعی تر است!

  معاون مطبوعاتی ارشاد در حال تبیین سیاست های ارشاد در حوزه رسانه  است. شیوه این تبیین هم به ترتیب حروف الفباست! ظاهرا به سایز عکسهای کار شده  افراد و تعداد خطوط خبر مرتبط به شخصیت ها و نیز امکانات زیادی رسانه هم بسیار علاقمند است!  

  مرد می دانست چند ثانیه بیشتر فرصت ندارد اما بقیه فکر می کردند چند سال دیگر فرصت هست. مرد خواست پسر یک ساله اش را ببیند. می دانست که دیدار آخر است اما دیگران نمی دانستند. مسیحای یک ساله را نشانش دادند و او دقیقه ای بعد با چشمان خیره شده به پسر، برای همیشه ترکش کرد. اطرافیانش به سختی توانستند چشمان پدر را ببندند. همه امروز به تفسیر نگاه مسیحا و پدر در دقیقه آخر فکر می کردم. شاید این نگاه، قول های یک پسر به پدر بود یا نصیحت و دعای خیر پدر برای پسر...

این نگاه ها همیشه هست.  دو طرف چقدر قادر به تفسیرش هستند؟ اثرات این نگاه ها چقدر دم مسیحایی دارد؟

  ابراز سلیقه و عقیده آقای مدیر در جمع اداری با منطق، عقل و مصلحت سازگازی ندارد. یادم هست که مدیر قبلی وسط گود سیاست بود اما ذره ای جانبدارانه رفتار نمی کرد، اجازه نمی داد خط مشی فکری او در ویترین کاریش دیده شود، در بیانش محتاط بود و لزومی نمی دید که سمت و سوی فکری اش را به جمع تحمیل کند. جسور بود، نه این که از ابراز عقیده عریان واهمه ای داشته باشد اما مصلحت نگر، عاقل و دوراندیش بود. می دانست جای هر چیز کجاست... اما هر چه مدیر قبلی اینگونه بود، مدیر فعلی، عقایدش را حلوا حلوا می کند!  در جلسه ای رسمی به یکباره  سراغ سیاست می رود و نظر همکاران  را درباره  رایی که به صندوق انداخته اند می پرسد. حرف هایی می زند و تائید چشمی حاضران را می خواهد. خطوط فکری خود را بی محابا ترسیم می کند و می پرسد« اینطور نیست؟ »  و در آن جمع اتفاقا مصلحت نگر همه سر به نشانه تائید تکان می دهند که « درست است، کاملا درست است»

نمایش این رفتار و عقاید جانبدارانه ، شخصی و البته تحمیلی از سوی یک مدیرکل چه توجیه منطقی دارد؟ مدیرکل شنیده است کسانی به کاندیدای X   رای داده اند می پرسد چرا؟ اظهار تاسف می کند  و تک تک به چشمان بچه ها خیره می شود.

آقای مدیرکل، راستی نتایج جلسات اداره در خصوص کارکردهای فرهنگی سازمان و اجرایی کردن آنها به کجا رسید؟

با عرض معذرت از انواع محترم، خیلی از آقایان میانه خوبی با احترام پذیری ندارند! اگر راننده ای راهنما بزند که توقف کند، شیشه را پایین آورده و با کلمات نا متناسب، به پارک خودروی او اعتراض می کنند!

اگرلازم باشد جلوی خودروی دیگران می پیچند و با  پیشدستی به راننده دیگر اعتراض می کنند. این اعتراض خیلی تابع اصول اخلاقی نیست!

این نوع از آقایان گاهی در صف نان بر سر دیگران فریاد می زنند و حواس شان نیست  که حرف هایشان مناسب شنیدن برای خانم های داخل صف نیست!

همین آقایان در محیط کار به نظر خانم ها بی اعتنا هستند و با برخورد حذفی و اهانت های شغلی، از انواع خطرناک آقایان هستند...

برخی از آنها در بیرون شاد و در خانه عبوسند. اینها هیچ جایی را برای احترام پذیری باقی نمی گذارند و هر بلایی سرشان بیاید حق مسلم شان است...

در مقابل این گروه احترام ناپذیر، معدود آقایانی هم هستند که در اغلب شرایط به خانم ها حق تقدم می دهند و تا حد ممکن با ایجاد حمایت فکری یا تامین امنیت روحی و شغلی برای خانواده یا همکاران خود ، بالاترین درجه لیاقت را برای احترام و قدردانی به خود اختصاص می دهند...

دربسیاری از ادارات، این نشان خاک می خورد. در خیابان کمترکسی را می بینم که این نشان بر سینه اش حک شده باشد.  اما من درجه داران زیادی در خانواده دارم شما چطور؟

متاسفانه برخی از این نشان ها فقط در شعاع خانواده می درخشد و در حضوردیگران اعتبارش کمرنگ می شود. آیا جامعه ما خانواده بزرگ ما نیست؟   

 سطح علمی دانشگاه پیام نور نسبت به سال های اخیر ارتقاء محسوسی داشته است. جذب اساتید صاحب نام در رشته های مختلف و افزایش ساختمان های مستقل برای برگزاری کلاس های آموزش، نشان از اهتمام جدی مسئولان دانشگاه برای این ارتقاء بوده است. همین  حضور اساتید قوی، استقبال دانشجویان را افزون کرده که خارج از پیش بینی بوده و کلاسها را از حالت رفع اشکال خارج ساخته است. ضمن این که دانشجویان جدید نیز با مشاهده کلاسهای منظم و مفیدی که تعریفش را می شنوند، برخلاف گذشته، رغبت زیادی برای حضور فیزیکی در کلاسها پیدا کرده اند که ظاهرا با اهداف مجازی بودن این دانشگاه زیاد سازگاری ندارد. نتیجه همه این چیزهای خوب می شود راهرونشینی دانشجویان در برخی رشته ها...

اشکال کار هم این است که ساختمان ها ظاهرا بازسازی شده اند و پیش از این برای اهداف و امور دیگر مورد استفاده قرار می گرفته اند و اکنون جوابگوی این حضور نیستند.

شاید آمفی تئاتر یا سالن اجتماعات، موقتا مشکل را برطرف کند اما اگر قرار بر ادامه سیاست جذب اساتید خوب و برگزاری کلاسهای پرطرفدار باشد، به زودی به تعداد راهرو نشین ها  اضافه خواهد کرد.  

امروز خبرنگار خبرگزاری مهر آمد و با تهیه عکس و گزارش از کلاس مدنی 3 ، اعتراض دانشجویانی را که 5 ساعت مداوم در راهرو نشسته بودند و بقیه که در شرایط بدی داخل کلاس، درس را دنبال می کردند، ثبت و ضبط کرد...

باید دید فردا کدامیک از مسئولان این گزارش را می خواند و احتمالا راه حل مناسبی در نظر خواهد گرفت. آیا دانشجویان هفته بعد نیز غرغر کنان  سر کلاس و یا راهرو خواهند نشست؟ آیا باز هم مجبور خواهند بود که برای شانس حضور در داخل، یک ساعت ونیم قبل از شروع کلاس(7 صبح روز جمعه) به دانشگاه بیایند و جا بگیرند؟

این گزارش و عکس ها را ببینید!

محشای قانون مجازات اسلامی، دکتر ایرج گلدوزیان
قانون مجازات اسلامی در نظم کنونی، دکتر شکری وقادر سیروس
قانون مدنی در نظم حقوقی کنونی، دکترکاتوزیان
جداول حقوقی، غلامرضا جلائیان
سوالات طبقه بندی شده حقوق مدنی، میترا ضرابی
 سوالات طبقه بندی شده حقوق جزای عمومی، رضا شکری

۱. قابل توجه برخی سازمانها که دنبال راه های کاهش وقوع جرم هستند و شنبه هم می خوان جلسه بگذارن!

۲. فقط آقایان دارای این ژن هستند؟  
(اعضای گروه تحقیق٬ همه خانم بودند!)

۳. این ژن در ایران از نوع جهش یافته اش٬ بسیار تنوع داشته و مد محسوب می شود...

علی آبادی درحاشیه بازی فوتسال بانوان ایران و ژاپن٬ در رختکن بازیکنان حضور یافت و این پیروزی را به بانوان ایرانی تبریک گفت...

اینقدر عجله؟ چرا باید اینقدر ناصبور باشیم و نتوانیم گذشت کنیم...

موج های پریشان تو را می شناسند

اینک ای خوب  فصل غریبی سرآمد

چون تمام غریبان تو را می شناسند

 تولد امام رضا(ع) مبارک

هتل هم چون تولد امام رضاست شبی 180 هزار تومن...

 خیلی ها برای عرض تبریک، آرزوی تشرف چند ساعته دارند،  امام رضای عزیز! برای انسان های شریفی که اینقدر در این راه دلالی می کنند، توصیه ای ندارید؟

انصافا امام رضا(ع) خیلی هوای میزبان های خود را دارد والا تو این همه سال، حال مشهدی ها با این همه آدرس اشتباه دادن و گرانفروشی و ... باید گرفته می شد.

ارادتمند مشهدی های موقعیت شناس!

1. چرا این ایرادها برای خودمان رفع نمی شود؟
2. چرا سوئیس؟
3. چرا 8 دستگاه؟
4. آیا همین 8 دستگاه مشتری سفارش دهنده ای دارد؟
5. این ارسال به درخواست کدامیک از طرفین بوده؟
6. آیا سوئیسی ها ازخیر ولوو، بنز و ... گذشته اند؟
7. آیا ایران خودرو، سمند را مثل کشورهای آسیای میانه، سه تا صدتومن خواهد فروخت؟
8. آیا...؟

فکر می کردم مسئولان اگر واقعا دنبال راه چاره هستند و دلشان می سوزد،  به جای دفتر و دستک معاینه فنی، گشت های سیاری را برای متوقف کردن این « اسناد عیان» در محل، درنظر بگیرند و آلودگی را به کمتر از نصف کاهش دهند.( لازم است البته اعضای این گشت های سیار، سبیلی برای چرب شدن نداشته باشند!)
 این راه حل سخت و هزینه دار نیست. اما مسلما به ضرر دلالان معاینه فنی است که با 30 هزار تومن یک روزه  و بدون وجود ماشین می روند و برای مشتری، برگه معاینه مهر می کنند. تا وقتی این این روند هست و خیلی ها زیرآبی می روند و خیلی ها هم بازار راه انداخته اند، دلسوز واقعی و  اراده ای برای رفع آلودگی وجود نخواهد داشت!

   یک بام و دو هوا در ایران همیشه بوده.  بیماری، بچه ها، مادران، کار، اداره... مگر با هم فرقی دارند؟ وقتی حقوق، اضافه کار، مزایا، ساعت کار و... با هم فرق دارد، مشکل فقط اینجاست که ما هنوز عادت نکرده ایم و توقعات بیجا داریم...

اینجا تهران است صدای ج.ا.ا   ...!